Een ontmoetingsplaats voor en door
cliënten, hulpverleners en wetenschappers...
Ieder zijn expertise!

Blog ervarings deskundige



Ness, ervarings deskundige in het MFC
Ivo Cornelis (Jeugdzorg Emmaüs Mechelen).
 











Geen geld, geen zorgen

Gisteren was het loon op.
De maand is nog maar juist begonnen en 't is al gedaan met spelen.
Ik zie vriendinnen met elkaar afspreken, maar zelf kan ik niet mee.
Foto’s van verse sushi verschijnen op Facebook. Ze zijn dus gaan eten in de sushi bar.
Lekker hoor sushi, al heb ik enkel nog maar zelf gemaakte geproefd.
Nog nooit die van de japanner zelf, die is veel te duur.
 
Mee gevraagd word ik niet meer, ik kan toch nooit.
Al is dit maar een smoesje om niet te moeten zeggen dat ik het niet kan betalen.
Ook al gaan ze gezellig bij iemand een film zien, zelfs dat is me te duur. Elke keer wordt er uit gemak een pizza besteld en gaan de foto’s met hun iPhone op Facebook.
Een gsm heb ik wel: zo een nokia 3410 waar je nog 'snake' op kunt spelen. Al weten zij niet wat 'snake' is, laat staan interesse in tonen.
 
Ik ben wel trots om te zeggen dat ik level 286 in 'candy crush' heb. Dat is een gratis spelletje op Facebook.
Het is mijn afleiding om niet naar de foto’s te blijven staren.
Ik zou er graag mee opstaan, of mijn nieuwe nike’s die speciaal besteld zijn uit Amerika showen aan heel de wereld of de tickets voor het nieuwste optreden van Rihanna of of of gewoon iets.
Iets kunnen laten zien dat ik mee kan in hun wereldje.
 
Want hoe leg je uit dat je geen geld hebt, ook al werk je voltijds?
Hoe leg je uit dat elke foto die passeert zoveel pijn doet, zonder hun persoonlijk aan te vallen?
Hoe vertel je aan je medegezellen dat je niets hebt - buiten ondertussen level 297 'candy crush'???

  
Ness

 

Vrolijke Kerst iedereen of toch niet

Kerst die wonder mooie tijd: alle huizen zijn verlicht, overal staat een kerstboom voor het raam en op kerstavond zit heel de familie samen.
Gezellig naar elkaar te luisteren, lekker samen eten en pakjes uit te delen.
Vaak veel te duur maar kom, het is maar een keer per jaar kerst, nietwaar?
En iedereen is toch gelukkig dan, of niet?
Spijtig dat het niet heel het jaar door kerst kan zijn.
En dit niet om de pakjes maar om het feit dat iedereen dan overeenkomt, ook al is het maar schijn.
Vrede op aard. Vandaag is er geen tijd om ruzie te maken, tenzij met het veel te kleine laatste stuk inpakpapier.
Familie, het enige dat telt deze dagen. Het enige waar aan te denken valt.
Als je geen familie hebt, ja dan kan dit één van de meest pijnlijke periodes zijn van het jaar, op moederdag 1 en 2 na (want ik weet ook niet welke nu de juiste is).

In de instelling werd ik altijd naar huis gestuurd met deze dagen.
Al dat ik het liefst van al gewoon voor tv zou willen zitten of beter nog: een winterslaap zou willen houden.
Het voelde zo vals aan, onecht.
Heel het jaar door werd er gevit op wie ik was, wat ik deed en waar in naar toe ging met mijn leven. Niets wat ik deed was goed genoeg.
Maar op kerstavond was alles prachtig.
Het geeft me zin om te vloeken…
Eenzaam, alleen, waardeloos, verloren, nutteloos.
Elke dag een ander gevoel als voorbereiding op die kerst en niemand die de leegte kan opvullen.
Hoe hard andere mensen in mijn buurt ook proberen.
Niets kan het koude gevoel van de fonkelende kerstlichtjes opwarmen.
De leegte van de vol versierde kerstboom vullen.

En laat dit mijn kerstwens voor het jaar zijn: een famile die kan vervangen wat er niet meer is, het gevoel ergens van deel te mogen zijn.
Elke dag van het jaar, voor zolang het maar kan.

   
Ness

 

Alles heeft een reden

Elke dag word ik geconfronteerd met moeilijke situaties, net zoals elke begeleider hier in het MFC en daarbuiten. Soms komt de ene situatie een beetje dichter dan de andere. Het is hoe je er mee om gaat. Meestal denk ik dan: "Wow, zit er maar midden in”.

Deze week heb ik een van de begeleiders zien inspringen in een gezin en door omstandigheden alles moeten over nemen. Op een gegeven moment hoor ik haar zuchten en zeggen van “JAWADE doe het maar elke dag, hier voor zorgen”.

Bij deze: begeleiding, stel u soms eens in de plaats van de ouder en de jongeren die dag in dag uit met hun middelen door het leven moeten. Is meestal niet wat het lijkt. Vraag waarom het gezin die ene keuze maakt en niet de andere. Want dit lijkt toch dood normaal. Wel, soms is het dit niet.

Niet alles is wat het lijkt en alles gebeurt voor een reden. Soms een onverklaarbare reden, maar wel een reden, en elke reden is goed genoeg om voor te vechten.

Tot volgende keer.
 
Ness

 

Littekens

Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten.
Ze gaf hen de volgende opdracht:

Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en erop te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen.

Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet verscheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden.

Toen zei ze de de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden.  Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten. En dat de littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook proberen ze te repareren.

Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest.
Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven.
Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden.
De kreukels gingen er niet meer uit.
De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat de boodschap was overgekomen.

Voor jongeren in de jeugdzorg telt dit ook, hoe jong ze ook zijn, de littekens zijn er en zullen er altijd blijven. Hoeveel moeite en zorg er ook aan besteed wordt, eens gekreukeld altijd gekreukeld.

*Bron: Facebook, pesten op school


Tot volgende keer

Ness

Bezoek cachet

Cachet is een vzw die vooral bestaat uit werkers die zelf in de jeugdhulp hebben gezeten. Vanuit die insteek bieden zij hulp aan begeleiders en jongeren in een voorziening. Hun hoofddoel is de STEMPEL die de grote maatschappij op onze jongeren zet, te veranderen. Want niet ieder kind in een voorziening is STOUT geweest.

Elke eerste donderdag van de maand organiseren zij een praatgroep bestaande uit jongeren die nu in een voorziening wonen of die er ooit in gewoond hebben.
De eerste maal dat ik naar deze bijeenkomst ben geweest was een wow ervaring. Ik kende enkel een paar mensen van zicht en toch voelde ik me direct thuis. Iedereen is zo open en het doet er niet toe waar, hoelang, wanneer, waarom je in een voorziening gewoond hebt.

We hebben gepraat over hoe belangrijk het is om een broer en zus te betrekken in de begeleiding. Heel interessant om ieders aparte mening hierover te horen. Want al te vaak vergeten we de broer en zus. Het gaat vaak altijd over de ouders en het kind zelf.
Dus broer en zus laat je horen !!!  Want ook jij hebt hier iets te zeggen.
 
Voor meer info over cachet : http://cachetvzw.be/
 
Tot volgende keer
Ness

De opleiding van een ervarings deskundige

Eerst en vooral hallo iedereen, collega’s, jongeren, ouders en iedereen die hier aan het lezen is, bedankt voor jullie tijd en interesse.

Ik ben Ness en ondertussen iets meer dan 2 maand geleden afgestudeerd van de 4 jaar lange opleiding ‘ervarings deskundige in armoede en sociale uitsluiting’, EDAS in het kort gezegd. Het is een zeer intense en leerrijke opleiding, waar je aan de slag gaat met je verleden, je gevoelswereld, je zijn, je denken en je doen. Het was hard zwoegen en zweten. Er zijn veel tranen gevloeid en ik heb kanten van mij zelf ontdekt waar ik nooit eerder bij stil gestaan heb.

Vanuit mijn eigen ervaring met de hulpverlening en de moeilijke situatie thuis of waar dan ook, probeer ik nu bruggen te leggen tussen mijn collega’s en 'mijn' gezinnen. Ik probeer met een andere blik te kijken naar gezinnen en van daar uit ander mogelijke oplossingen te bieden.

Vandaag de dag werk ik in het MFC Ivo Cornelis te Mechelen. Samen met mijn collega’s zoeken we naar manieren om onze mensen meer te betrekken in de werking. Als het even iets moeilijker loopt of er een extraatje nodig is, kijk ik mee naar mogelijke oplossingen, om gezinnen een hart onder de riem te steken, een sprankeltje moed en hoop te brengen.

Over de opleiding kan je hier meer informatie vinden: www.de-link.net

Als je vragen, bedenkingen, onderwerpen waar je iets over wil weten of pluimpjes wink hebt, mag je ze hieronder neer pennen. Het is altijd leuk om reacties te krijgen.
Ik probeer u zo snel mogelijk te antwoorden
 
Tot snel
Ness

 

De academische werkplaats Jeugdzorg Emmaus maakt deel uit van Emmaus vzw
2018  Academische Werkplaats Jeugdzorg Emmaus - Webdevelopment by IC Solutions